[REVIEW] The Smurfs, het bewijs dat Smurfen nog steeds actueel zijn

De trailer van The Smurfs had me bang gemaakt, zelfs in die mate dat ik er eigenlijk niet voor naar de cinema wilde gaan. De Smurfen In New York? Nee! Toch geen snel-bij-elkaar-geschreven scenario genre Garfield? Maar ik denk dat je intussen ook al weet dat die zorg te voorbarig was. Dat (en ja hoor, een tikkeltje nostalgie) maakte me toch benieuwd.

De film opent zoals het hoort in een meesterlijk geanimeerd Smurfendorp, waar de blauwe wezentjes van twee - pardon, drie - appels hoog druk in de weer zijn om hun jaarlijkse Blauwe Maan Festival op poten te zetten. Ondanks de digitale transformatie blijven de makers erg trouw aan de vertrouwde Smurfen en hun paddenstoelen. In essentie kreeg er niets of niemand een facelift, het dorp en haar inwoners blijven hun gouwe ouwe, tijdloze zelve. Héél mooi.

Zonder al te veel van de plot te verraden: het Smurfendorp wordt na al die jaren dan toch ontdekt door de gemene tovenaar Gargamel. En om één of andere reden komen ze in een gigantische draaikolk terecht, die hen recht naar de andere kant van de wereld voert: naar New York City. De scène doet wat denken aan Disney's Enchanted, waar bijna-prinses Giselle in een wensput valt en - rara - ook in NYC belandt. In feite is het idee gewoon krek hetzelfde. Maar bon, dit is entertainment. Laten we vooral niet moeilijk doen.

De combinatie van real-life en animatie is een techniek die teruggaat naar de roots van het medium. Maar het moet gezegd, op een enkele keer na (als de Smurfen in de armen van Patrick Winslow liggen) is de cross-over zò sterk, dat je bijna vergeet wat er echt is en wat niet.

Sterkhouders:

* Hank Azaria (bekend als stem van Chief Wiggum, Apu Nahasapeemapetilon of Moe Szyslak in The Simpsons) zet een geniale, compleet wereldvreemde Gargamel neer. Een plezier om naar te kijken.
* Ook in het segment 'slechtheid': kat Azrael zorgt met z'n piekfijn geanimeerde mimiek voor de grappigste momenten van de film.
* De Smurfen hanteren een fijne vorm van zelfrelativerende humor. Heerlijk.

Spijtig van:

* De schaamteloze product placement, van tv-toestellen over taxi-reclames voor 'Sony's' blu-ray en VAIO-notebooks tot het trieste summum: een compleet nietszeggende en niet eens grappige scène waar Patrick Winslow luchtgitaar speelt op z'n PS3, en de Smurfen zich als ontplooien als bijzonder flauwe gangstarappers. Maar we weten weer waarom we zo'n Guitar Hero in huis moeten halen.
* Eén knipoog naar de openingstune van De Smurfen was leuk geweest, maar de hele film door lalala'en die Smurfen hun lijflied. Bijna even erg als een uur vastzitten in It's A Small World.
* Hetzelfde geldt voor 'smurfen'. Ja, de Smurfen gebruiken dat woord voor vanalles en nog wat. Maar overkill smurft snel op de zenuwen.
* Misschien is het gewoon een mager verhaaltje, of wie weet ligt het aan de veelzeggende trailers, want redelijk snel ga je vermoeden hoe de vork in de steel zit.

Of deze film een klassieker zal worden? Dat denk ik niet. Het gegeven New York City is te contemporair. Maar het bewijst wel dat de Smurfen na een halve eeuw nog steeds actueel kunnen zijn, en dat is op z'n minst héél erg straf.