Toy Story 3: de triologie is compleet

Wat nog belangrijker is, is dat de Toy Story trilogie Pixar's zwaarste beproeving was. Na de beruchte "Black Friday," besefte Pixar dat Toy Story op de 'Pixar-manier' gemaakt worden moest. Pixar moest Woody menselijk maken en moest ook zijn onbeperkt optimisme voor het speelgoed van Andy accentueren. Na amper negen maanden zorgde Pixar voor de vernieuwde Toy Story 2, waarin nog meer aandacht was geschonken aan Woody's angst voor verwaarlozing. Ten slotte, toen ze geconfronteerd waren met een moeilijke voorwaarde voor Toy Story 3, riep het Pixar team enkele levenservaringen op om een laatste avontuur te maken dat reikt tot "Infinity and Beyond."

BD:Wat denk je van het idee dat de Toy Story trilogie het Pixar verhaal weerspiegelt en dat Toy Story 3 als haar allesomvattend sluitstuk geldt?
Lee Unkrich: Als je dat denkt, dan is het waarschijnlijk een reflectie van terugkeren naar onze roots in het maken van deze film. Het is lang geleden toen ik in 1995 voor het eerst werkte aan Toy Story samen met John [Lasseter] en Pete [Docter] en andere, maar in vele opzichten lijkt dat eigenlijk niet zo lang geleden. Op veel vlakken hebben we nog steeds het gevoel dat we terug in die omgeving zijn. Tijdens het maken van die film hadden we geen enkel idee hoe goed het zou zijn, dat iemand het de moeite zou vinden om te bekijken, of dat we ooit nog een andere film zouden maken. Maar we hadden echt een geweldige en leuke tijd door het toch te maken.

BD:Het was uw overgangsrite.
LU: Dat was het, ja. Voor velen van ons, was het de eerste stap en we wisten dat we iets nieuws deden. Iets wat niemand ooit heeft gezien. Persoonlijk was ik erg gelukkig om er aan te werken, want ik was al een grote fan van John's kortfilms en ik prijsde mezelf iedere dag gelukkig voor deze kans. Het is heel vreemd dat ik deze film mocht regisseren, omdat ik als redacteur was ingehuurd toen ik voor het eerst kwam en het was slechts een job op korte termijn. Normaal gezien moest ik voor vier weken bij Pixar blijven om aan de film te helpen. En het is ongelooflijk dat na al die jaren mezelf in deze positie vind.
Maar nu zijn we een heel andere studio. De oorspronkelijke groep is opgesplitst: Andrew [ Stanton ] werkt nu aan een ander project, namelijk John Carter . En iedereen heeft het erg druk met hun eigen projecten. Mijn grootste wens was dat iedereen terug zou komen en weer samen één groep zou vormen om te werken aan Toy Story 3, maar dat was gewoon onrealistisch. Dus ik moest echt mijn best doen om die sfeer terug te roepen en om te werken aan een film die aanvoelde alsof we er al aan hebben gewerkt. Dit zal het nooit zijn want als John deze film had geregisseerd, dan was het een andere film. Als Pete en Andrew betrokken waren geweest, zou het heel anders zijn, maar ik moest gewoon mijn uiterste best doen om een film te maken die een waardig plaats zou hebben naast de andere twee in de trilogie.
Het is een thuiskomst op een heleboel vlakken, maar omdat er zo veel mensen betrokken waren bij de originele Toy Story, waren er velen die meteen aan de film wilden werken. En ik wist niet of dat het geval zou zijn. Toen ik begon met het samenstellen van een crew, wist ik niet wat de reactie zou zijn. Daarbij wist ik niet of de mensen in de studio er lusteloos over zouden zijn en ook dat ze er niet aan wilden werken omdat ze iets nieuws wilden doen. Maar eigenlijk wilde iedereen eraan werken. Het was de erfenis van de studio. Sommigen in de studio waren erbij sinds de eerste film en wilden er heel graag een deel van uitmaken. Er waren ook jongeren in de studio, die kinderen waren toen we Toy Story hebben gemaakt. Toy Story was de film die hen inspireerde om zelf kunstenaar en filmmaker te worden. En ik denk dat het hetzelfde is wanneer ik aan een vervolg van Star Wars mocht werken. Star Wars kwam uit toen ik 10 was, en dat inspireerde mij om te werken in de filmindustrie. En het feit dat Toy Story goed bleek te zijn en dat mensen, die het hebben gezien, van de film houden, voelt dit net aan als ... Wat was het woord dat je gebruikt? Als een samenvattend sluitstuk?

BD: Ja, een samenvattend sluitstuk.
LU: Dit klinkt alsof er een einde aan komt , alsof alles wordt ingepakt.

BD: Nee, het komt overeen met wat er gebeurd op het einde van de film: een deur sluit en een andere gaat open.
LU: Dat is waar.

BD: Het is een kans om een stap terug te zetten en te kijken naar wat Pixar heeft bereikt en waar Pixar voorstaat, namelijk alle levenservaringen.
LU: Dat is waar. Een ander interessant aspect is dat de wereld onze films ziet als films. Dat is alles wat ze hebben. Maar achter deze films zijn mensen, die de afgelopen 15 jaar geleefd hebben en alle soorten ervaringen hebben meegemaakt zoals kinderen krijgen, kinderen die groeien, vrienden verliezen - Joe [Ranft] verliezen. Er zijn allerlei dingen gebeurd en al die ervaringen zijn onverbiddelijk geweven in de films. Als we dus naar de films kijken, zien we niet gewoon een film - we zien alles wat er achter de schermen gebeurt en alle beslissingen bij het maken van de films. Voor ons, zijn die films ons leven.
Toy Story 3 is een weerspiegeling van het Pixar team in verschillende stadia van het leven.

BD: En uw kijk op deze geliefde personages is veranderd als gevolg van uw levenservaringen. Je hebt nu een middelbare leeftijd.
LU: De visie op volwassen situaties is anders als je 42 bent dan toen je 23 was. We hebben dus een heleboel reacties gekregen over hoe onze films de laatste tijd rijper zijn geworden, met deze film en ook met Up en WALL • E . Maar voor ons is het geen bewuste keuze om dat te doen. Het is gewoon een reflectie van ons leven op een andere plaats en we denken ook over verschillende dingen dan toen we jong waren.

BD: Als je nu terugblikt, wat was de grootste openbaring voor u in Toy Story ?
LU: Mijn grootste openbaring in Toy Story was toen ik besefte dat de jongens meer live-action hebben gemaakt dan animatie. Ik denk dat ze het zelf niet eens weten - alles was zo heruitgevonden en bedacht. En omdat ik van een live-action achtergrond kwam, herinner ik me dat ik veel animatie begon te bekijken omdat ik dacht dat ik die nodig had om die andere techniek te leren, want ik had nooit gewerkt met animatie. Maar ik besefte al snel dat we dat niet nodig hadden. Het was niet gewoon animatie wat we deden. We werkten aan iets nieuws en interessants. Uiteraard waren wij animatie aan het creëren, maar het was binnen het kader van live-action. Het kader van hoe wij ongeveer films maken. Dus dat was een grote openbaring. Ik kwam tussenbeide op vele verschillende vlakken van hoe de dingen gedaan moesten worden, hoe we het concept konden visualiseren op verschillende manieren. John begon me te vertrouwen en gaf mij beetje bij beetje de teugels om de hele enscenering en het camerawerk te behandelen. En dat en andere dingen gaf mij deze gelegenheid om Toy Story 3 te mogen regisseren.

BD: Is er iets in het bijzonder, wat je nog herinnerd ?
LU: Ik herinner me nog een van onze eerste lay-out bijeenkomsten. In de storyboards, was er het moment waar Woody het bed opklom en voor het eerst Buzz ziet. Het was Woody die op het bed klom en iets zag. Dan ging het beeld naar wat hij zag, namelijk de benen van Buzz, en de camera ging dan omhoog naar het gezicht van Buzz. En ik wist niet of ik in die positie was om, in deze vroege vergadering, een andere suggestie doen - ik was nog steeds erg nieuw in de groep - maar ik stelde voor om Woody net boven het bed te laten piepen en dan de camera daadwerkelijk laten terug glijden door de benen van Buzz en dan omhoog te gaan om Buzz's gezicht te onthullen. Iedereen was er heel enthousiast over en dit moment is dus uiteindelijk in de film te zien. Dat moment beschouw ik altijd als het begin waar de collega's naar me opkeken en me begonnen vertrouwen om mijn visuele instinct.

BD: Wat was de grootste openbaring in Toy Story 2 ?
LU: Welnu, met Toy Story 2 ,beseften we dat als we allemaal samen waren, we fantastisch werk konden leveren, want we moesten de hele film maken in slechts negen maanden. We hebben de studio zogezegd afgesloten en het was alle hens aan dek om de film te maken. Lee Unkrich was in Toy Story 3 heel onzeker over het werken met animators.

BD: Pixar heeft altijd werk geleverd in momenten van crisis.
LU: Dat is het wel. En je kunt dat niet namaken. We hebben het zelf in de loop der jaren geprobeerd. We hebben geprobeerd om die valse druk te creëren en het werkt nooit. Je weet altijd dat het niet echt is. Toen we aan de film begonnen, kwamen we veel samen om te brainstormen over hoe we het verhaal konden voorstellen. Op een gegeven moment was het zo'n groot raadsel. Het probleem was dat we maar negen maanden hadden en dat leek ons volslagen onmogelijk. En ik herinner me dat ik in het kantoor van Steve Jobs was en vertelde hem dat we een geweldige film konden maken, maar niet in negen maanden. We moesten de release uitstellen. Steve zei dat we dat niet konden doen. Er waren te veel promotionele vennootschappen en marketing overeenkomsten op dat moment. Het was een onmogelijke opgave: we moesten doen wat we konden in die negen maanden. Maar hij overtuigde mij toen hij terugblikte op zijn carrière en zei dat alle dingen, waar hij het meest trots op is, gemaakt zijn in deze omstandigheden. Ik heb dat altijd onthouden, want hij had gelijk. We hebben het wel gehaald, we zijn ongelooflijk trots op die film en het was gemaakt in erg zware omstandigheden.

BD: Hier was je weeral geconfronteerd met een crisis in Toy Story 3 , waar je 24 uur had om een uitvoerbaar concept te hebben.
LU: Ja, precies, want we hadden de gepaste mensen. En zou het nog beter zijn geweest als Joe erbij was? Waarschijnlijk wel. Maar we moesten werken met wat we hadden. We krijgen veel werk snel af als we samen zijn. Dat is zeker het geval en iedereen samen zijn we niet met genoeg. We moesten een evenwicht vinden tussen onze eigen projecten, om zo meer films af te leveren, en het meer samenzijn van iedereen.

BD: Was je als redacteur beter in staat om het bos door de bomen te zien bij het regisseren van Toy Story 3 ?
LU: Zeker. Persoonlijk denk ik dat redacteurs de beste kandidaten zijn om regisseur te worden. Je ziet het niet veel, maar er zijn verschillende grote regisseurs die begonnen als redacteuren. Volgens mij komt de redacteur op de tweede plaats na de regisseur bij het vormgeven van de afgewerkte film en het slagen of niet slagen van de film. Je bent nauw betrokken bij de prestaties en de opvoering, en diep van binnen bij de het overbrengen van ideeën en emoties. De subtiliteit van de menselijke representatie in Toy Story 3 is een van de grootste successen van de film. >

BD: Was er zoiets als een revelatie in Toy Story 3 ?
LU: Mijn grootste zorg voor de film, anders dan die groots te willen hebben, was het feit dat ik niet een animator ben, want ik ben de enige regisseur in de studio die een film heeft gemaakt als niet-animator. Ik ging erop in met veel onzekerheden over het werken met animators en dat ze mijn smaak en keuzes zouden respecteren. Dat ze mij ook zouden beschouwen als een van hen. Al ben ik nauw betrokken geweest bij het maken van zoveel Pixar films, ik zie mezelf als een indringer op verschillende momenten... Maar hetgeen dat het meest in het oog springt en mij het meest emotioneel maakt, als ik erover praat, is mijn ervaring met animators. Ik hoorde er echt bij en ze vertrouwden me. Ik denk dat we wij samen zeer zeer goed werk geleverd hebben.

BD: Wat waren de moeilijkste scènes?
LU: Er waren twee moeilijke scènes. De eerste was de laatste scène in de film waar we de subtiliteit van het menselijk karakter moesten visualiseren. Het was vooral een menselijk karakter dat we niet konden ontwerpen zoals we deden in The Incredibles of Ratatouille . Het kan uitgebreid worden, maar het was nodig om het menselijker te maken om zo een duidelijk onderscheid te maken tussen mensen en speelgoed. Dat was een heel moeilijke scène en de laatste die we moesten animeren. We hebben er zeer lang over gedaan om het te schrijven, om het zo accuraat mogelijk te krijgen, om het gewoon goed te maken. De andere scène die moeilijk was, was de climax. Ik wou geen dialoog in die scène. Ik denk dat Jessie één zin in het begin heeft en dat is het. Alles moest zwijgend verteld worden. En we hebben lang gewerkt om deze voorstellingen zo goed mogelijk te visualiseren. Ik denk dat het een deel uitmaakt van de redenen waarom mensen zo'n krachtige emotie ervaren bij die scène. De animators hebben fantastisch gewerkt om de zielen van al die personages te tonen en ook hun wanhoop. Ze deden het zonder dialoog: iets wat volgens mij een droom is voor een animator.